ฟิคเรื่องนี้ คนเขียนโรคจิตอย่างเรา คิดพล็อตขึ้นมาได้ไงก็ไม่รู้ ที่แน่ ๆ เพราะความชอบ ท่านอาหก กับ ปุ๊กฮุ่ย จากเรื่อง ดาบมังกรหยก (เตียบ่อกี้) มาก ๆ ก็เลยจับบาโร กับ เฟลิโอน่า มาละเลงแทน โฮะๆๆๆๆๆๆ ^^ ทำใจก่อนเข้ามาก่อนก็แล้วกันนะ


......................................................

บทที่ 1 ดอกไม้ มิรู้โรยรา

อลิเซีย ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เคียงคู่กัน

ถึงแม้ว่า .... เจ้าจะจากไปแล้ว

แต่ ..... หัวใจของข้าจะเป็นของเจ้าจนนิรันดร์

........................

สิบเจ็ดปีแล้วสินะ ที่เราอยู่กันคนละภพ ไม่ใช่คนละแดนดินเหมือนก่อน

เจ้าจากไปไกล ยังที่ที่ข้าตามไปไม่ถึง .....

สิบเจ็ดปีที่หัวใจข้าด้านชาจากความเจ็บปวดที่สูญเสียเจ้า

เจ็บเสียยิ่งกว่าตอนที่เห็นเจ้าเดินจากไปยังเดมอส

และ ..... ข้าเองที่เป็นผู้หยิบยื่นความตายให้แก่เจ้า ข้าทำลายทุกอย่างลงด้วยมือของข้าเอง

สิบเจ็ดปีที่ข้าฝังตัวเองอยู่กับอดีตที่แสนอบอุ่น อ่อนหวาน ..... เวลาที่มีเพียงเราสอง

ข้าหยุดเวลาไว้เพียงนั้น หยุดความฝัน ความทรงจำดี ๆ ทั้งหมด

ไว้ที่เจ้าเพียงผู้เดียว ..... อลิเซีย

....................................................................

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเบา ๆ ทำให้กษัตริย์บาโร วาเนบลี รู้สึกองค์จากความทรงจำที่แสนหวานและแสนจะเจ็บปวดทุกครั้งยามคำนึง เสมือนน้ำผึ้งที่อาบยาพิษ รู้ทั้งรู้ว่ามีพิษ แต่ก็ไม่เคยเข็ดที่จะลิ้มลอง เขายังคงยินดีที่จะจดจำไว้มิรู้ลืม ยอมเจ็บปวด อาดูร ขอเพียงได้นึกถึง

ไง บาโร เจ้าลืมนัดล่าสัตว์กับข้าแล้วหรือ กษัตริย์ริชาร์ด โมนาโรค พระสหายสนิทถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาหลังจากเคาะไปเพียงสองครั้ง โดยไม่รอคำอนุญาตจากเจ้าของห้อง ด้วยความสนิทสนมกันมานา

โทษที ข้าคิดอะไรเพลินไปหน่อย บาโรลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตน ก้าวยาว ๆ มาทางริชาร์ด

เฮ้อ เจ้าน่ะนะ มัวแต่จมปลักอยู่กับอดีต ออกไปดูโลกภายนอกซะบ้าง หาเมียแต่งงงแต่งงานได้แล้ว ครองตัวเป็นโสดมาได้ยังไงตั้งสิบเจ็ดปี ปล่อยให้ตำแหน่งราชินีของคาโนวาลตะไคร่ขึ้น หยากไย่เกาะ

ริชาร์ดพูดกระแนะกระแหนสหายรักด้วยความอิจฉานิด ๆ ที่หมอนี่มันยังคงความหล่อเหมือนเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน วันเวลาเพียงแค่เปลี่ยนใบหน้าของหนุ่มน้อยรูปงาม ให้กลายเป็นชายชาตรีที่แข็งแกร่ง คมเข้ม แลดูน่าเกรงขามขึ้น บุคลิกทระนงองอาจเยี่ยงนักรบ หมอนี่ไม่เคยสนใจเจ้าหญิงองค์ไหน ครองตัวเป็นกษัตริย์เนื้อหอม เป็นที่หมายปองของสาว ๆ ทั่วเอเดน ตั้งแต่ครองราชย์มันก็ทำแต่งาน บริหารประเทศจนเป็นมหาอำนาจ นี่ขนาดมันทำหน้าดุอย่างกับราชสีห์ กลับยิ่งถูกใจสาว ๆ เสียนี่

หนุ่มน้อยที่ใจร้อน มุทะลุ คนก่อนหายไปไหนไม่รู้ กลับมีชายหนุ่มที่สุขุม เยือกเย็น มาแทนที่

และความเยือกเย็นนั้น ก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาราวกับหิมะในฤดูหนา นับตั้งแต่ เธอผู้นั้น อำลาจากโลกนี้ไป

สวรรค์ลำเอียง ทำไมหมอนี่เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น

แต่เขา กลับอ้วนลงพุงหัวล้านอย่างนี้

เมื่อก่อนยังหล่อสูสีกันอยู่เลย คิดแล้วก็อยากใช้เวทอ่อนเยาว์จริง ๆ

ริชาร์ดได้แต่เข่นเขี้ยวในใจอย่างหมั่นไส้ปนริษยาเล็กน้อย

ช่างข้าเถอะ จะไปหรือเปล่า ล่าสัตว์น่ะ

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ท่ามกลางป่าโปร่งทางทิศตะวันออกของคาโนวาล มีต้นไม้ใหญ่ยืนตระหง่านสูงเสียดฟ้ากันอย่างประปราย ไม่หนาแน่น เหนือยอดไม้ขึ้นไป คือท้องฟ้าที่เป็นสีฟ้าสด มีเมฆขาวลอยเอื่อย ๆ อย่างเกียจคร้าน แดดจัดยามบ่าย ส่องแสงแรงกล้าจนแสบตา แต่ถูกชดเชยด้วยลมเย็น ๆ ที่พัดมาบางเบา ป่าโปร่งแห่งนี้มีพฤกษาหายากนานาพันธุ์ ซึ่งไม่น่าเชื่อว่า จะพบพันธุ์ไม้งามเหล่านี้ ณ ดินแดนนักรบอย่างคาโนวาล

ฝ่าบาท ทรงมาไกลเกินไปแล้วพ่ะยะค่ะ กระหม่อมว่า เรากลับกันดีกว่า ท่านจ้าวจะทรงกริ้ว เสียงเล็ก ๆ แต่ดังกังวานเกินตัวดังขึ้นท่ามกลางเสียงธรรมชาติของป่าเขา

หุบปากเสียทีได้ไหม เจ้