Chapter 10 เอื้อมไม่ถึง



พ่อลูกอ่อน


นักรบพ่อลูกอ่อน


เสียงกระซิบกระซาบที่แว่วให้ได้ยินเป็นระยะ ๆ ตามด้วยเสียงหัวเราะงุ้งงิ้งเบา ๆ ของสองเพื่อนตัวกวนจอมแสบที่หัวชนกัน มองมาทางเขา แล้วก็หันไปหัวเราะคิกคักกันอีก ทำให้เส้นอารมณ์ของเจ้าชายบาโร กระตุกเป็นริ้ว ๆ จนแทบจะขาดผึงอยู่รอมร่อ หากแต่ยังปกปิดซุกซ่อนไว้ได้อย่างมิดชิดภายใต้หน้ากากอันนิ่งเฉยราวรูปปั้น จะมีเล็ดรอดก็เพียงสายตาอาฆาตที่มองตอบกลับไปเท่านั้น แต่นั่น ก็ไม่เพียงพอให้นักพเนจรและพ่อมดหุบปากลงได้


ภาพเจ้าชายนักรบแห่งคาโนวาลร่างกายกำยำสูงใหญ่อย่างชายชาตินักรบ หน้าตาบึ้งตึงดุดัน นัยน์ตาสีฟ้าฉายแววหงุดหงิด แถมมีแผลบากกลางหน้า กำลังอุ้มทารกตัวน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยอย่างมีความสุข ไว้ในอ้อมแขนด้วยท่าทางเงอะงะ ดูน่าตลกน้อยซะเมื่อไหร่ ในสายตาของคนมอง


นักรบที่ต้องกลายเป็นพ่อลูกอ่อน ได้แต่ถวายสายตาเขียวปัดแทนคำด่า ไปยังเจ้าชายแห่งแอเรียสและนักพเนจรกำมะลอ แต่ในที่สุดเจ้าชายนักรบผู้ที่เคยมีความอดทนสูง ก็ถึงจุดเดือดของความอดทน เลยประเคนคำด่าใส่เจ้าสองคนนั้นไป ผลก็คือ แม่หนูน้อยในอ้อมกอดสะดุ้งตกใจตื่น ร้องไห้จ้าไม่ยอมหยุด แถมยังดิ้นขลุกขลักอีกต่างหาก น้ำตาหยดน้อยซึมออกมาจากดวงตาสีฟ้าสดใส เปรอะเปื้อนเต็มดวงหน้าเล็ก ๆ ที่ขาวใสละเอียดนุ่มนิ่ม ทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก รวมทั้งเจ้าสองคนที่ก่อเรื่องด้วย ได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก สองแขนที่โอบอุ้มร่างเล็ก ๆ อยู่ ก็เกิดการสั่นขึ้นมาด้วยความตกใจกับเสียงร้องไห้ของเจ้าตัวเล็กที่ดังกังวานใสราวกับระฆัง



แล้วเสียงสวรรค์ ที่เหมือนนางฟ้ามาโปรดก็ทำให้ทั้งสามหนุ่มลืมนึกไปว่า มีผู้หญิงตั้งสามคนร่วมชะตากรรมอยู่ด้วย


นักฆ่าสาว .... ไนอา กับ นักบวชสาว .... ซิสเตอร์ มารีอา และเจ้าหญิงรัชทายาทแห่งทริสทอร์ ... เบรียทิซ แต่คนหลังนี้ไม่ต้องพูดถึง ไม่สนใจเด็กอยู่แล้ว


ข้าอุ้มเอง


ซิสเตอร์มารีอา นักบวชที่มีความเมตตาสมอาชีพ รับอาเธน่าน้อยไปอุ้มไว้ ทันทีที่เจ้าชายนักรบยื่นแขนมาตรงหน้าอย่างรวดเร็วทันทีที่ได้ยินเสียงสวรรค์ จนเกือบจะเรียกได้ว่าโยน แต่ทันทีที่มือบางแตะต้องตัวแม่หนูน้อย ก็เกิดความเย็นเฉียบจนชาไปทั้งกาย เย็นจนรู้สึกว่าความเย็นนั้นกำลังบาดผิวกายของตน จึงรีบต้องสร้างเกราะเวทขึ้นมาปกป้องร่างกายตนอย่างรวดเร็วโดยระวังไม่ให้ผู้อื่นสังเกตหรือสัมผัสได้ อาการเจ็บปวดนั้นจึงค่อยทุเลาลง แต่ก็ไม่หายสนิท คงเหลือไว้เพียงอาการชา ๆ เท่านั้น



พลังเวทของเจ้าร้ายกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือนี่ อาเธน่า



พลังเวทบริสุทธิ์ขั้นสูง



สูงเกินกว่าคนอย่างข้าจะแตะต้องได้



... หญิงศักดิ์สิทธิ์ ... จอมภูตแห่งสโนว์แลนด์ เจ้าตื่นขึ้นมาแล้วสินะ



เมื่อใดที่เจ้าเติบโตขึ้น และหากเราได้มีโอกาสประมือกัน



ข้าจะรับมือเจ้าได้หรือเปล่า ข้ายังไม่แน่ใจเลยด้วยซ้ำ



แต่ว่า ....... อนาคตที่ข้าวาดหวังไว้ คงต้องพึ่งพาเจ้าล่ะนะ



ความสงบสุขที่แท้จริงของสองดินแดน



ครึ่งหนึ่ง ข้าฝากไว้ที่เจ้า



ส่วนอีกครึ่งหนึ่ง ............



ข้าฝากไว้กับ ..........



ดวงหน้างดงามแลดูอ่อนโยนยามทอดตามองเด็กน้อยในอ้อมกอด ดวงตาสีนิลคู่งามดูอบอุ่นละมุนละไม แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง แม้จะมีแว่นตาหนา ๆ บดบังอยู่ก็ตาม เรียวปากบางราวกลีบกุหลาบแตะแต้มด้วยรอยยิ้มจาง ๆ สองแขนเรียวโอบกอดร่างเล็ก ๆ นั้นอย่างทะนุถนอม เสียงหวาน ๆ ร้องเพลงคลอเบา ๆ เห่กล่อมปลอบประโลมแม่หนูน้อยให้คลายตกใจ อาเธน่าน้อยค่อย ๆ หยุดร้องไห้ และหลับไปอีกครั้ง ภาพที่อบอุ่นอ่อนโยนนั้น ทำให้หัวใจของใครบางคนหวั่นไหวได้ไม่ยาก ......... เจ้าชายแห่งแอเรียสริชาร์ด โมนาโรค



ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ผู้หญิงตรงหน้า จะมีอีกแง่มุมหนึ่งที่อ่อนโยนเช่นนี้



สตรีที่เคยอำมหิต เย็นชา ดูราวกับไร้ซึ่งหัวใจ



แต่ก็เป็น ... คนที่ทำให้หัวใจของเขาหวั่นไหวยามสบนัยน์ตาคู่งาม .... ที่ดูอวดดี


สตรีที่มีพลังเวทและอาคม เหนือกว่าเขา



แต่ว่า ..... กรุ่นกลิ่นกายนางที่หอมหวาน ยังคงอบอวลติดจมูก และติดตรึงในใจเขาไม่รู้ลืมราวกับต้องคำสาป



แก้มนวลนุ่มที่เขาเคยฉกฉวยโอกาสเอาเปรียบ รอยสัมผัสนั้นยังคงไม่จางหายไปจากความรู้สึก


และ .... ดวงหน้างดงามที่เขาแอบเอาไปฝันถึงอยู่เสมอยามอยู่ในห้วงนิทรา


ราชินีจันทราแห่งเดมอส .... ลูน่า เกรเดเวล



ถึงแม้จะอยู่ภายใต้ชุดของนักบวชและแว่นตาห
นา แต่เขาก็รู้ และรู้มานานแล้วว่า ตัวตนที่แท้จริงของนางคือใคร แต่ความอยากรู้ทำให้เขาไม่เปิดเผยตัวตนของนาง อยากรู้ว่านางมาเพื่อจุดประสงค์ใด ที่แนใจอย่างหนึ่งคือ นางมาดี




และที่สำคัญ .......... ขอแค่ได้เห็นหน้านางในทุก ๆ วันก็เพียงพอแล้ว


เอ้า ริช มัวแต่จ้องสาวอยู่ได้ มารักษาแผลให้บาโรก่อนสิ จอมปราชญ์พเนจรเอ่ยขัดจังหวะอารมณ์ซึ้ง ๆ ของเพื่อนรัก จนคนที่กำลังทำซึ้งอารมณ์ค้าง หั
นกลับมามองหน้าเจ้าจระเข้ขวางคลองด้วยแววตาขวาง ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างยียวนตามแบบฉบับที่เป็นมาแต่เกิด






เฮ้อ ข้าก็ไม่ค่อยชำนาญเวทรักษาสักเท่าไหร่นะ วิล เกรงว่าจะช่วยเจ้าชายพ่อลูกอ่อนไม่ได้น่ะสิ



คำก็ พ่อลูกอ่อน



สองคำก็ พ่อลูกอ่อน



ทำให้เจ้าชายพ่อลูกอ่อนที่ช่วงนี้อารมณ์ยิ่งแปรปรวนง่าย ๆ อยู่
อยากจะเปิดศึกสงครามกับแอเรียสให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไปเลยแต่แล้วความที่อยากเอาคืนเจ้าคนที่มันบ้าศักดิ์ศรีพอ ๆ กับเขาก็วูบขึ้นมา




ทำไม่ได้มากกว่ามั้ง ไม่ใช่ว่าไม่ชำนาญหรอก ข้าว่า



เชอะ ไม่มีอะไรที่พ่อมดอัจฉริยะ อย่างริชาร์ดคนนี้จะทำไม่ได้ แผลขี้ปะติ๋ว



เสร็จมันจนได้




พ่อมดอัจฉริยะแห่งแอเรียสนึกเจ็บใจตนเอง ที่ดันปากไวเท่าใจคิด จึงต้องมาร่ายเวทรักษาบาดแผลให้เจ้าชายแห่งคาโนวาลที่พักหลังนี้มันชักจะเจ้าเล่ห์มากขึ้
นกว่าแต่ก่อน



ไม่ต้อง ปล่อยมันไว้อย่างนี้แหละ



คนเจ็บร้องบอกออกมาก่อนที่พ่อมดจะทำการรักษาบาดแผลบนใบหน้าของเขา ทำให้ทั้งพ่อมดและนักพเนจรเกิดความสงสัย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร เมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบไป



อยากเก็บแผลนี้ไว้เตือนใจตัวเอง ให้ระลึกถึงว่า



จิตใจของข้าอ่อนแอเพียงใด หากข้าไม่หวั่นไหวกับภาพมายาตรงหน้า



อาเธน่าก็คงไม่ต้องเป็นอย่างนี้



ไนอา เจ้าอุ้มอาเธน่าทีสิ ราชินีจันทราในคราบของซิสเตอร์บอกกล่าวกับนักฆ่าสาว พร้อมกับยื่นอาเธน่าน้อยในมือส่งให้



ไนอารับมาอย่างงง ๆ และอุ้มร่างเล็ก ๆ นั้นอย่างทุลักทุเลไม่แพ้บาโร


ก็นักฆ่านี่นา ไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็ก


เคยแต่ฆ่าคน แต่ไม่เคยเลี้ยงเด็ก


เมื่อเห็นว่าไนอาอุ้มอาเธน่าไว้อย่างปลอดภัยแล้ว ซิสเตอร์มารีอา ก็หันมาบอกลากับทุก ๆ คน


ตรงนี้ก็ใกล้จะถึงโบสถ์ที่ข้าจะไปแล้ว ข้าเดินไปเองได้ ไม่รบกวนพวกท่านแล้วล่ะ


ทำไมต้องไป พ่อมดแห่งแอเรียสรีบถามขึ้นมาทันทีที่หัวใจร่ำร้อง



ดวงหน้างดงามของซิสเตอร์มารีอา มีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้น ทำให้ดวงหน้านั้นแลดูอ่อนโยนยิ่งนัก


ท่านลืมไปแล้วหรือ ข้าเพียงแค่อาศัยเกวียนของพวกท่านร่วมทางมาเท่านั้น จุดหมายปลายทางของข้าก็มิใช่ที่เดียวกับท่าน และตอนนี้ ข้าก็เห็นว่าทุกสิ่งทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วด้วย เราก็ควรแยกทางเดินกันเสียที



เรียบร้อยอะไรกัน ท่านก็เห็น อาเธน่ากลายเป็นทารกแบบนี้ พวกเราไม่มีใครดูแลเด็กเป็น มีแต่ท่านคนเดียว แล้วอย่างนี้ท่านจะบอกว่าเรียบร้อยอีกหรือ ริชาร์ดไม่ละความพยายามที่จะหาข้ออ้างให้อีกฝ่ายร่วมทางไปด้วย ขอเพียงยืดเวลาให้นางได้อยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว


นั่นสินะ ......... แล้วพวกท่านจะทำอย่างไรต่อไปล่ะ จะไปไหนกันต่อ นางไม่ตอบคำถามนั้น หากแต่ถามคำถามกลับไป ทำให้ทุก ๆ คนต่างก็หาคำตอบไม่ได้


นั่นสิ จะทำอย่างไรต่อไป จะไปไหนกัน


พวกเขามาทริสทอร์ก็เพื่อถอนอาคมปีศาจโลหิตให้อาเธน่า แต่ว่า ..... เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้แล้ว


จะทำอย่างไรต่อไป


พาอาเธน่ากลับสโนว์แลนด์


เจ้าชายบาโรตัดสินใจในทันที อาเธน่าเป็นชาวสโนว์แลนด์ ก็ควรจะพานางกลับไปที่นั่น เป็นการดีที่สุด



ทำสิ่งที่ท่านเห็นสมควรเถอะ ทุกอย่างอยู่ที่ท่านตัดสินใจ แต่ข้ามีเรื่องจะบอกท่านอยู่เรื่องหนึ่ง คือ การสูญเสียในบางครั้ง สิ่งที่ได้กลับมา ก็คือความเป็นตัวของเราเอง


เมื่อกล่าวจบ นางก็หันหลังเดินจากไปทันที โดยไม่รู้ตัวว่าได้นำพาหัวใจของใครคนหนึ่งจากไปพร้อมกับนางด้วย ท่ามกลางความงุนงงของหลาย ๆ คนที่เหลือ ริชาร์ดได้แต่ยืนนิ่งงันอย่างนั้นอยู่นาน กว่าจะรู้ตัวก็รีบวิ่งตามหลังร่างบางไปทันที เขารีบคว้าข้อมือบางไว้ได้ก่อนที่นางจะลับกายไปด้วยเวทมนตร์


เมื่อมือถูกดึง ราชินีจันทราในคราบของซิสเตอร์จึงหันกลับมามอง บุรุษที่บังอาจมาจับมือเธอไว้ สีหน้าสงบนิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์ใด ๆ มีเพียงคิ้วเรียวที่เลิกขึ้นมองอย่างแปลกใจ


นางมองเข้าไปในดวงตาของเจ้าชายแห่งแอเรียส รับรู้ถึงความรู้สึกที่เขามีให้ เรียวปากบางแย้มรอยยิ้มอย่างช้า ๆ ทำให้พ่อมดหนุ่มใจชื้นขึ้นมาบ้าง


ท่านเปลี่ยนใจเสียเถอะ ข้าไม่อาจรับน้ำใจของท่านได้หรอก เจ้าชายแห่งแอเรียส



ทำไมล่ะ ข้าไม่เห็นว่าเราสองคนจะไม่เหมาะสมกันตรงไหน



เวลาของปีศาจกับมนุษย์ต่างกันมากนัก หนุ่มน้อย



เมื่อถูกปรามาสเอาซึ่ง ๆ หน้า ทำให้ใบหน้าของ หนุ่มน้อยริชาร์ด ขึ้นสีก่ำทันที ไม่ใช่เพราะอาย แต่เพราะโกรธ โกรธที่สตรีตรงหน้าหมิ่นน้ำใจของเขาเหลือเกิน ดังนั้นมือใหญ่ที่กอบกุมข้อมือบางจึงบีบแรงขึ้นตามแรงอารมณ์โดยไม่รู้ตัว แต่ทันใดนั้น เขากลับรู้สึกเจ็บที่ข้อมือของตนทันที เหมือนกับว่าถูกบีบรัดอย่างรุนแรง เขาจึงเผลอคลายมือจากข้อมือบาง และทันทีอีกเช่นกัน ที่ความเจ็บปวดนั้นก็มลายหายไปในบัดดล



ข้าจะบอกเหตุผลสำคัญอีกข้อให้ท่านรู้ไว้ก็แล้วกันว่า ทำไมข้าถึงไม่อาจรับน้ำใจจากท่านได้



ดวงตาของพ่อมดหนุ่มเบิกขึ้นนิด ๆ อย่างใคร่รู้



ข้าไม่ชอบผู้ชายลงพุงน่ะ



แล้วราชินีจันทราก็หัวเราะเสียงใสอย่างถูกใจ ก่อนที่จะเดินลับตาไปด้วยเวทมนตร์ ปล่อยให้พ่อมดแห่งแอเรียสงุนงงยิ่งนัก


ลงพุง



เขาน่ะเหรอ ลงพุง




ริชาร์ดได้แต่คิดอย่างไม่เข้าใจ และสับสน งุนงงยิ่งนัก กับสรีระของตนเอง



ลงพุงตรงไหนกัน



เขาไม่อาจรู้ว่าสตรีที่เขาหลงรักนั้นมีพลังพิเศษในการอ่านใจคนและมองเห็นอนาคตของคน ๆ นั้น และหากเขารู้ว่าในอนาคต สังขารของเขาจะไม่สง่างามเช่นปัจจุบัน เขาคงจะไม่ปล่อยปละละเลยตัวเองเสวยสุขจนร่างกายสะสมไขมันมากเกินความจำเป็น



นี่คือคำปฏิเสธของท่านสินะ ลูน่า เกรเดเวล



บุรุษที่มีสตรีรายล้อมอยู่เสมอมา และไม่เคยมีใครปฏิเสธเขามาก่อน



และนี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกรักใครสักคนอย่างจริงจัง



แต่กลับถูกปฏิเสธด้วยคำพูดแปลก ๆ ที่เขาไม่เข้าใจเลยสักนิด



ความมั่นใจที่เคยมี กำลังถูกกัดกร่อนกินลึกลงไปข้างในอย่างช้า ๆ



รู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ในอก



ภายใต้ร่างกาย ด้านซ้ายตรงหน้าอก ที่ที่ซึ่งมีอวัยวะสำคัญ ที่หล่อเลี้ยงโลหิตเพื่อหล่อเลี้ยงร่างกาย



เมื่อใจมันเจ็บ เจ็บสะท้านจนเหมือนหัวใจมันเต้นช้าลง



พ่อมดแห่งแอเรียสยืนจมนิ่งกับความเจ็บปวด ความเสียใจ ความผิดหวังที่ได้รับ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ จันทร์ดวงงามส่องสว่างกลางนภา โดดเด่นท่ามกลางความมืดมิดของราตรีกาล ชวนให้หลงใหลยิ่งนัก ......... เหมือนใครคนหนึ่ง ที่เพิ่งเดินจากไป



แต่ถึงแม้ดวงจันทร์จะสวยงามสักเท่าไหร่


ก็คง .... ไกลเกิ
นกว่าที่มือจะไขว่คว้า


ทำได้เพียงแหงนหน้ามองอย่างชื่นชม มิอาจจับจอง


อยู่สูงเกินไปจน .......



เอื้อมไม่ถึง

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


edit @ 2006/02/13 15:52:14

Comment

Comment:

Tweet