Chapter 11
ความแค้นไม่มีวันจาง



เมื่อริชาร์ดกลับมารวมกลุ่มกับคณะอีกครั้ง เจ้าหญิงแห่งทริสทอร์ ก็เสนอให้ทุก ๆ คนไปพักกันที่วังก่อน ตอนแรกเจ้าชายบาโรไม่ยอมพัก จะกลับแอเรียสให้ได้ แต่เจ้าชายแห่งแอเรียสก็ยียวนไม่ยอมกลับประเทศตน บอกเหนื่อยอยากพักผ่อน ขี้เกียจเดินทาง และสุดท้ายบาโรก็หลงกลคำพูดของเจ้าพ่อมดแห่งแอเรียส



แค่ทริสทอร์ยังกลัว แล้วจะไปสู้กับเดมอสได้ยังไง 



เพียงแค่นี้ก็ทำให้เจ้าชายบาโรยอมพักที่ทริสทอร์




ส่วนนักฆ่าแห่งซาเรส กำลังจะหนีหายไปตอนที่ริชาร์ดวิ่งตามราชินีจันทราไป แต่ว่าถูกนักฆ่าสาวดึงผมยาว ๆ ไว้ซะก่อน พร้อมกระซิบข่มขู่ ในมือก็อุ้มอาเธน่าน้อยที่กำลังหลับพริ้มอย่างมีความสุข



เจ้าจะใจดำปล่อยให้ข้าอยู่กับพวกผู้ชายสามคนนี้ที่ทริสทอร์ตามลำพังหรือไง เห็นแก่อาชีพนักฆ่าด้วยกัน อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนสิ



ตอนแรกเขาก็ไม่อยากจะสนใจ แต่พอเห็นแววตาวิงวอนขอร้องของไนอาแล้ว ไหนจะมือที่กำแน่นที่ปอยผมสีทองยาวสลวยของเขาอีก จึงจำใจกัดฟันตกปากรับคำไปอย่างเสียไม่ได้



ก็ได้



@@@@@@@@@@@@@@@@@@@




พี่ชายเขาอุ้มเด็กไม่เป็น มาอยู่กับพี่สาวแทนก็แล้วกันนะ แต่พี่สาวก็อุ้มเด็กไม่เป็นเหมือนกัน ทน ๆ เอาหน่อยนะ อาเธน่า




จาก เพื่อนที่คุยกันได้อย่างสนิทใจ ต้องเปลี่ยนสถานะเป็น พี่สาว ไปโดยปริยาย แต่จะให้เรียกตัวเองว่า แม่ ก็กระดากปาก จึงเรียกว่า พี่สาว แทน



ไนอาหอมแก้มนิ่ม ๆ ของอาเธน่าน้อยอย่างหมั่นเขี้ยวด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเด็ก เด็กน้อยที่ตื่นขึ้นมาดื่มนมที่ทางทริสทอร์จัดหาให้และอาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยแล้ว กำลังหัวเราะอย่างร่าเริง อย่างไม่รับรู้ความเป็นไปใด ๆ ในอดีตที่ผ่านมาอีกแล้ว



เด็กที่บริสุทธิ์เหมือนผ้าขาว รอคอยเพียงวันเวลาที่จะแต่งแต้มสีสันให้กับผ้าขาวนี้



ด้วยสัญชาติญาณของเพศแม่ ทำให้ไนอาพอจะเลี้ยงเด็กได้บ้างนิด ๆ หน่อย ๆ แต่ยังดีที่เจ้าหญิงเบรียทิซยังจัดหาแม่นมมาช่วยดูแลอาบน้ำให้เด็ก ไม่อย่างนั้น อาเธน่าคงคอหักตายไปนานแล้วด้วยมือของนักฆ่าสาว ที่ต้องกลายเป็น พี่เลี้ยงจำเป็น




นี่ อาเธน่า เจ้ารู้ไหม หน้าตาของเจ้าชายบาโรน่ะตลกแค่ไหน ตอนที่เจ้าร้องไห้โยเยน่ะ เห็นแล้วยังขำไม่หายเลย อยากให้เจ้าได้เห็นจริง ๆ ตอนนี้นักฆ่าสาวพูดกับเด็กน้อย ด้วยสรรพนามที่เหมือนเดิม เหมือนกำลังคุยกับเพื่อนเก่า และน้ำเสียงตอนท้ายแฝงความเศร้าเล็กน้อย



อีกตั้งสิบหกปี กว่าเจ้าจะเหมือนเดิม ดวงตาใสแจ๋วไร้เดียงสาของอาเธน่าน้อย จ้องมองไนอาอยู่อย่างเงียบ ๆ ราวกับเข้าใจในสิ่งที่เธอพูด



เจ้ารู้ไหม เจ้าเป็นเพื่อนคนแรกของข้าเลยนะ อ้อ ลืมไป ลืมเจ้าเวสไปคนหนึ่ง แต่ดูสิ ตอนนี้เจ้ากลายเป็นเด็กไปซะแล้ว



อาเธน่าน้อยหัวเราะยิ้มร่า ให้กับเธอ ทำให้นักฆ่าสาวยิ้มตอบให้ แล้วก็ก้มลงหอมแก้มนุ่ม ๆ นั้นอีกที




แล้วเสียงหัวเราะที่ประสานกันของเพื่อนสาวต่างวัยก็ดังกังวานทั่วห้องพักอย่างมีความสุข


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@




ท้องฟ้ายามราตรีมืดสนิทไร้หมู่เมฆหมอก ถึงจะมืดแต่ก็เป็นความมืดที่ใสกระจ่าง ดาวเคราะห์เพียงดวงเดียวของโลกส่องแสงสว่างกระจ่างฟ้าบดบังดวงดาวเล็ก ๆ จนหมดสิ้น สายลมพัดเอื่อย ๆ กำลังเย็นสบาย



ขาเรียวยาวของเจ้าหญิงเบรียทิซเจ้าบ้านเดินทอดน่องภายในสวนดอกไม้ภายในวังอย่างไม่ต้องเกรงกลัวต่ออันตรายใดใดแม้จะอยู่เพียงลำพัง ความคิดภายในใจของเธอตอนนี้
กำลังทบทวนเรื่องราวในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา แม้จะช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ก็มีหลากหลายความรู้สึก ทั้งรัก ทั้งเกลียด ทั้งอยากเอาชนะ แต่สุดท้าย ........ เธอเองคือคนที่พ่ายแพ้



ครั้งแรกที่ได้พบกับเขา ......... เจ้าชายแห่งคาโนวาลคนนั้น คนที่อวดดี จองหอง ชอบขัดใจเธอ



แต่ว่า....... ทำไมหัวใจของเธอถึงได้สั่นไหวทุกครั้งที่ได้พบหน้าเขา



และทำไมต้องรู้สึกไม่ชอบใจที่เห็นเขาคอยแต่ดูแลปกป้องผู้หญิงคนนั้น



หญิงสามัญที่ไม่ได้มียศ มีตำแหน่งเป็นถึงเจ้าหญิงอย่างเธอ



ความรู้สึกแบบนี้ เขาเรียกว่า รัก หรือเปล่า



เจ้าหญิง ก็ต้องคู่กับ เจ้าชาย สิ



มันเป็นเรื่องที่ถูกต้อง ไม่อย่างนั้นจะมีนิทานมากมายที่เจ้าชายคู่กับเจ้าหญิง เล่าขานสืบต่อกันมามากมายหรืออย่างไร




แต่เธอก็ลืมนึกไปว่า ถึงแม้ว่านิทานส่วนมากจะให้เจ้าชายได้ครองคู่กับเจ้าหญิง แต่ถึงอย่างไรก็ยังคงมีนิทานบางเรื่องที่เจ้าชายไม่จำเป็นต้องคู่กับเจ้าหญิง



.....ซินเดอเรลล่า




และยังมีนิทานอีกเรื่องหนึ่ง ที่คู่ครองของเจ้าหญิงไม่ใช่เจ้าชาย




...... อาละดิน กับตะเกียงวิเศษ


เจ้าหญิงเดินผ่านสวนดอกไม้หลากหลายชนิด ดอกไม้งามหายากมากมายนานับชนิดเรียงรายอยู่สองข้างทาง เธอเดินชมดอกไม้ไปเรื่อย ๆ จิตใจก็เริ่มผ่อนคลายลง ความสบายใจเต็มตื้นขึ้นมาทีละนิด ดวงหน้าสะสวยงดงามเริ่มมีรอยยิ้มพิมประพาย เดินจนมาถึงท้ายสวน และได้พบเห็นใครคนหนึ่งยืนอยู่ ณ ตรงนั้น


............ นายนักพเนจรที่ชอบใช้วาจายียวน


นายคนนั้นยืนกอดอกชมจันทร์ และเหมือนเขาคงจะได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอ เขาจึงหันมามองพร้อม