Chapter8 เลโมธีพ่าย






ยามใกล้รุ่ง ท้องฟ้าก็เริ่มทอแสงสีน้ำเงินตรงเส้นขอบฟ้าขับไล่สีดำมืดของคืนวาน เสียงหรีดหริ่งเรไรค่อย ๆ เบาเสียงลง เหล่าสกุณาขับขานเสียงเพลงประสานกัน ฟังไพเราะราวกับเสียงสวรรค์ อากาศเย็น ๆ ยามค่อนรุ่งนั้นทำให้คนที่หลับอยู่อย่างเป็นสุข ต้องดิ้นรนไขว่คว้าหาความอบอุ่นให้กับร่างกาย และภายในห้องบรรทมของกษัตริย์แห่งคาโนวาล .............





หนัก





อึดอัดเหลือเกิน





ทรมาน






กษัตริย์บาโรกำลังนอนหลับสนิท แต่ลมหายใจเริ่มฮึดฮัดติดขัดเหมือนหายใจไม่ค่อยออก ร่างกายขยับเขยื้อนไม่ได้เหมือนถูกผีอำ ชาไปทั่วทั้งกาย แต่เขาผู้ซึ่งไม่เชื่อเรื่องภูตผี พยายามดิ้นรนขยับกายอย่างยากเย็น เหงื่อหยดเล็ก ๆ ไหลซึมออกมาจากไรผม ดวงตาที่ปิดสนิทคู่นั้นขะยุกขยิกและเกร็งเพียงครู่ เขาฝื
นกายเต็มทีเพื่อให้หลุดพ้นจากความอึดอัดทรมานนี้ และแล้ว ดวงตาที่ปิดสนิทเมื่อครู่ก็เบิกโพลงขึ้นมาทันทีอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ขยับได้เพียงนี้เท่านั้นจริง ๆ ร่างกายส่วนอื่น ๆ เหน็บชาไร้ความรู้สึก





เขาหายใจหอบแรง ๆ อย่างโล่งใจที่สามารถตื่นขึ้นมามีสติสัมปชัญญะได้ ก่อนจะกวาดตามองเหล่า ผีอำ ทั้งสองที่อยู่บนตัวเขา






อลิซียนอนทับอยู่บนตัวเขาทั้งตัว แขนเล็ก ๆ กอดเอวหนาของเขาไว้แน่น ขาเรียวยาวกอดเกี่ยวท่อนขาแข็งแรงของเขาไว้มั่นราวกับหมอนข้าง ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีน้ำตาลยาวสลวยที่ดูยุ่งเหยิงซุกอยู่ในอกกว้างอย่างต้องการไออุ่น และ .....






สาเหตุที่ทำให้เขาหายใจไม่ออกจะเป็นจะตายอยู่นี่คือ .....






ข้อเท้าเล็ก ๆ ของเฟลิโอน่า วางพาดกดทับบนลำคอของเขา โดยลำตัวของพระธิดาสุดที่รักนอนขวางเตียงเป็นจระเข้ขวางคลอง บนตัวของบุตรสาวถูกม้วนจนมิดชิดด้วยผ้าห่มผืนหนาราวกับตัวดักแด้






เมื่อผ้าห่มผืนใหญ่ห
นานุ่มถูกเฟลิโอน่าแย่งไปครอบครองคนเดียวตลอดคืน อลิเซียจึงขยับกายหนีความหนาวเย็นย้ายมานอนขดกายกอดก่ายหาไออุ่นบนตัวเขา และแม่ลูกสาวตัวดีก็นอนดิ้นพราดเหลือเกิน จนเห็นใบหน้าของพ่อเป็นพรมเช็ดเท้าไปได้






และนี่คือสาเหตุที่เขาไม่ยอมให้เหล่า
นางกำนัลเข้ามาในห้องบรรทมตอนเช้าเด็ดขาด !!!







รู้ถึงไหน อายเขาถึงที่นั่น กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งคาโนวาล ที่ประชาชนและเหล่าข้าราชบริพารให้ความเคารพยำเกรง







ถูกพระธิดาและพระราชินีของพระองค์ถีบหน้าเวลานอน







ภาพพจน์ภายนอกของเขาต้องดูดีเสมอ .... ถึงแม้เบื้องหลังจะน่าอเนจอ
นาถใจแค่ไหนก็ตาม







บาโรค่อย ๆ ยกเท้าเล็ก ๆ ของเฟลิโอน่าออกจากลำคอของตนเบา ๆ ด้วยกลัวลูกจะตื่น ก่อนจะโอบร่างบางของอลิเซียพลิกกายให้นอนราบกับฟูกหนา อลิเซียร้องครางเบา ๆ อย่างขัดใจ เพราะความหนาวเย็นเข้ามากระทบผิวเนียนแทนความอบอุ่นที่ตนนอนซุกอยู่ตลอดคืน บาโรปัดปอยผมสีน้ำตาลให้เรียบร้อย จุมพิตเบา ๆ บนหน้าผากเนียน แล้วค่อย ๆ ลุกจากเตียงอย่างเงียบกริบ เดินอ้อมเตียงไปอีกฟาก ดึงผ้าห่มผืนใหญ่ออกจากกายของเฟลิโอน่าเบา ๆ ซึ่งแม่ตัวดีก็ยื้อไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เขายิ้มบาง ๆ อย่างแสนรักและเอ็นดู ก่อนจะยกฝ่ามือใหญ่แต่อบอุ่นลูบศีรษะของบุตรสาวเบา ๆ ราวจะถ่ายทอดความอบอุ่นลงไปแทนที่ผ้าห่มผืนหนา มือบางที่ยื้อผ้าห่มไว้ในตอนแรกจึงค่อย ๆ คลายออกทั้ง ๆ ที่ยังหลับสนิท บาโรอุ้มเฟลิโอน่าให้นอนถูกที่ถูกทางใกล้ ๆ อลิเซีย และคลี่ผ้าห่มผืนใหญ่นั้น มาคลุมร่างบางของสองแม่ลูกขี้เซา ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป







ทุกสัปดาห์ที่เฟลิโอน่ากลับมาที่คาโนวาล จะต้องมานอ
นกับท่านพ่อบาโรและท่านแม่อลิเซียด้วยความเคยชินตั้งแต่เด็ก ๆ ถึงแม้จะมีห้องนอนส่วนตัวแล้วก็ตาม ห้องนอนของเธอจึงดูคล้ายกับห้องเก็บของเสียมากกว่า เหตุผลที่เฟลิโอน่ามานอนแทรกกายระหว่างพ่อแม่นั้น เพราะคิดว่า ในสัปดาห์หนึ่งได้เจอพ่อกับแม่แค่สองวัน ขอนอนกอดท่านทั้งสองให้ชื่นใจหน่อย แต่เหตุผลสำคัญ คือ .... อยากจะเป็นก้างขวางความสุข







เมื่อคิงบาโรกลับออกมาจากห้องน้ำ สองสาวผมสีน้ำตาลจอมขี้เซาก็ยังไม่ตื่น บาโรนั่งลงบนเตียงเบา ๆ มองดูยอดดวงใจทั้งสองของเขา แล้วยิ้มอย่างเอ็นดูแกมขบขัน กับบทลงโทษเมื่อคืน ที่ทำให้สองแม่ลูกนี่สลบเหมือดด้วยกันทั้งคู่







เขานึกย้อ
นกลับไปถึงตอนที่เขาเดินหลบมาจากห้องฝึกดาบ หลังจากได้ยินแผนการของสองแม่ลูกจอมบงการแล้ว .....




........................................................





ตอนนั้น เขากะว่าจะเดินกลับไปรอที่ห้องทรงอักษร แต่ก็เปลี่ยนใจ กลับไปยืนรออยู่หน้าประตูห้องฝึกดาบนั้นแทน เพราะขี้เกียจยื้อเวลาเล่นเกมออกไป และรออยู่เพียงครู่ ทั้งแม่และลูกก็เดินหัวเราะกันอย่างสนุกสนานออกมา ปากก็เล่าว่าขำสีหน้าของเขาตอนที่ถูกแกล้งปั่นหัวมากขนาดไหน







แต่เมื่อสองสาวเห็นเขายืนหน้าตึงอยู่หน้าประตู ก็ได้แต่ยืนอึ้ง รอยยิ้มยังค้างอยู่บนใบหน้า ท่าทางของสองสาวหน้าตาพิมพ์เดียวกัน ทำท่าทางเหมือนกัน ทำเอาเขาเกือบหลุดหัวเราะออกมาเหมือนกัน แต่ก็ต้องพยายามทำหน้าดุ ดูเหมือนโกรธเข้าไว้ก่อน และกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ หรี่ตามองทั้งสองคนอย่างโกรธจัด










สนุกมากใช่ไหม











เงียบ ไม่มีสรรพเสียงใดเล็ดรอดออกมาจากปากของสุภาพสตรีทั้งสอง ที่ยืนจับมือกันแน่น อลิเซียนั้นพยายามมองสบตาเขาอย่างออดอ้อน พร้อมกับยิ้มแหย ๆ แต่เขาก็ตอบแทนกลับไปด้วยสายตาที่ว่างเปล่า








ท่านพ่อฉลาดแสนรู้ เอ๊ย รอบรู้จัง รู้ทันหมดเลย แหะ แหะ สมเป็นกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งคาโนวาล ลูกสาวสุดสวาทก็รีบพูดชมเขาเป็นการใหญ่เพื่อเอาใจ แต่เขาก็ยังคงแกล้งทำหน้าเฉยต่อไป