arshura

คินดะอิจิยอดนักสืบ ตอนที่ 5 คดีฆาตกรรมบนเกาะโกะกุมน
ผู้เขียน โยโคมิโซะ เซชิ
ผู้แปล ชมนาด ศีติสาร

ในอดีต เกาะเล็กและโดดเดี่ยวแห่งนี้เป็นที่กักขังนักโทษอุกฉกรรจ์ว่ากันว่าชาวเกาะในปัจจุบันต่างสืบเชื้อสายจากเหล่านักโทษและโจรสลัดป่าเถื่อน คินดะอิจิต้องเดินทางมายังเกาะโกะกุมนตามคำขอร้องของเพื่อนร่วมสนามรบ ณ ที่นั่น เขาได้พบกับคดีฆาตกรรมสยดสยอง สภาพศพพิลึกพิลั่น ชวนให้คิดว่าฆาตกรต้องฉลาดหลักแหลมและมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว คินดะอิจิจะทำอย่างไรเพื่อไขปริศนาซ่อนเงื่อน ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมบนเกาะกลางทะเลบ้าคลั่งแห่งนี้...

ชอบเล่มนี้จัง เป็นศิลปะแห่งการฆาตกรรมจริง ๆ ฆ่าตามบทกวี จัดฉากศพให้เข้ากับบทกวีอันไพเราะ สภาพศพก็ไม่น่าสยดสยอง ทำให้เข้าใจความหมาย "ความงดงามแห่งความตาย" เอิ๊กกกก เราไม่ได้โรคจิตนะ เพียงแต่ว่าชอบการฆาตกรรมแนวนี้น่ะ ฆ่าให้เป็นไปตามบทเพลง หรือตามบทกวีต่าง ๆ มันดูดี และก็ทำให้รู้สึกว่า คนร้ายมันเลือดเย็น ใจเย็นเหลือเกิน มีความมั่นในใจตัวเองสูงมาก ไม่รีบหนีไปไกลและทิ้งศพไว้อย่างเดียวดาย

ความลึกลับของเล่มนี้ ระดับปานกลาง เพียงแต่อึ้งกับฆาตกรมากกว่า เป็นบุคคลที่ไม่นึก ไม่ฝัน เลยจริง ๆและเล่มนี้ มีคำอ้างอิงภาษาญี่ปุ่นเยอะมาก ๆ ส่วนใหญ่เกี่ยวกับละครโบราณของญี่ปุ่น หรือประวัติศาสตร์โบราณที่ถูกนำมาสร้างเป็นละคร

คินดะอิจิยอดนักสืบ ตอนที่ 4 ร่างทรงมรณะ
ผู้เขียน โยโคมิโซะ เซชิ
ผู้แปล เสาวณีย์ นวรัตน์จำรูญ

ผิดหวังกับเล่มนี้มากที่สุด ทั้งเรื่องมีคนตายแค่ศพเดียว หน้าปกก็ออกจะหลอนดี แต่เนื้อเรื่อง .... ไม่ไหว เสียชื่อยี่ห้อ คินดะอิจิ หมดเลย ก็พี่แกเล่นโผล่มาแค่ 3-4 ฉากเอง นับประโยคที่พูดได้เลยด้วย แทบจะไม่มีความหมายเลยสำหรับตอนนี้ ไม่ได้โชว์ความสามารถในการสืบของคินดะอิจิ เหมือนตัวประกอบ ไม่มีก็ได้ด้วยซ้ำ เนื้อเรื่องก็ไม่ซับซ้อน นับคำว่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ได้เป็นร้อยเลยมั้ง ตัวละครหัวเราะกันบ่อยจริง ที่ชอบที่สุดคือ โจตะ น่ารักและน่าสงสาร ชอบความไร้เดียงสาของเด็ก นัยน์ตาเหม่อลอย เอ๋อนิด ๆ พูดแต่ว่า อือ อือ แต่ก็สงสัยนะว่า ทะมง สามารถร่ายคาถามหาเสน่ห์ใส่ผู้หญิงเคราะห์ร้ายเหล่านั้นได้จริง ๆ เหรอ (ถ้าไม่นับเรื่องแบล็คเมล์ในภายหลัง) ผู้หญิงไม่อาจขาดร่างกายของเขาได้ อ่านแล้วขยะแขยงจัง